தூரன் குணா

வரம்

2012-02-15T21:19:00.002+05:30

ஒரு உறி
வாங்கி வைக்கவும்
அறிவில்லா மூடனுக்கு
பெரிய அதிர்ஷடமாய்
கிண்ணம் அமுது
மொண்டு அளித்தீர்
எஜமானரே...
பசி வரட்டுமென்று
மூடி வைத்து
கண்ணசந்த நேரத்தில்
பூனை வந்து
கிண்ணம் தட்டிவிட்டு
ஓடுகிறது
என்ன செய்வேன் நான்?
தரை போவதை
நக்கிக் குடிக்க
குனியவும் முடியாமல்
இடிக்கும் தொப்பை
அருளி வைத்த
திருநீலகண்டரே...

தொட்டாச்சிணுங்கியை அன்பு செய்தல்

2012-02-14T19:36:00.003+05:30

இனிது
கொடிது
வேற்றுமை
தெரியாமல்
சுருங்கி
சுருங்கி
தவிக்கும்
தொட்டாச்சிணுங்கி
மனசு
பாதையோரம்
கிடந்து
ஏங்குகிறது
தழுவும்
காற்றைப் போல்
சுரக்கும்
தயைக்கு

கவிதை

2012-02-09T09:00:00.003+05:30

மதிற்சுவர்
கொடியில்
உச்சிவேளையில்
பூத்தொளிரும்
இளஞ்சிவப்பு வர்ண மலர்களின்
பேரழகில்
தவித்து
விடாமல்
கண் சிமிட்டுகின்றன
காவற்கார
கண்ணாடிச்சில்லுகள்.

களி கூர்தல்

2012-02-08T08:38:00.003+05:30

உள்ளறைகளின்
விளக்கணைத்து
வெளி நீண்ட
பால்கனியில்
கிடக்கையில்
பொங்கி நகரும்
பூரண சோபையின்
அபூர்வத்தில்
களி கூர்ந்தேன்

நற்பேறு!
எழுத வைத்திருந்த
வெண்தாளில்
சொல்லின் நிழல்
மிதந்து போகாதது.

இக்கணம்

2012-02-06T18:29:00.000+05:30

நெருப்பு எரிகிறது
அலையும் தழல்களில்
பூவாய் ஒரு தீற்றல்

நீரோடும் ஓடைத்தடத்தில்
முன்னோடியது
சர்ப்பச் சீறல்கள

இந்தச் சொல்
சொல்லப்பட
அனந்த காலமாய்
உறைந்திருந்தது

அசையும் சிறகுகளோடு
இவ்வோவியத்தில் வந்து பதியும்
பறவையின் பெயர்
எனக்குத் தெரியாது.

இக்கணம்.

கடல் நினைவு-2

2012-02-04T10:15:00.000+05:30

கடல் மீதான ஆகாசத்தில்
நிற்கிறது புலி
இருளின் நிறத்தில்
முக்காடிட்டிருக்கும் சாத்தானின்
ஆசிர்வாதம் இறங்கும்
பின்ன கணத்தில்
புலி உறுமத்துவங்க
கண்கள் மயங்குகின்றன
ஐயோ..உடல் எங்கே?
தசைத்திரளை காணவில்லை
ஆண்குறி மட்டும்
எப்படி இன்னும்
தசையாகவே இருக்கிறது?
இதோ இப்போது
காற்றின்
ஒளியின்
வேகத்தில்
புலி வருகின்றது
அதே பொழுதில்
ஒளிரும் நிலவொளியில்
அசைந்து வருகிறது
ஒரு நிழல்

நான்
நிழல் புலி

என்று நிற்கும் போது
எதிரில் தன் உடல் மொத்தமும்
ஒரே அலையென்றாகி
தரை துறக்கிறது
கடல்

மிருகத்தின் ஆன்மாவை மேவுதல்

2012-02-03T08:53:00.001+05:30

குறைந்த பட்சம்
மனிதனான
என்
பழுப்பு வண்ணக் கண்கள்
புராதன நீதிகளை தொழுகிறது
ஆனால்
அதன் நீரடியில்
வெளியே கேட்காமலே
அடங்குவதொரு கலகக்குரல்…

தெய்வத்திற்கோ
உலகின் சம நிலையை
காக்க வேண்டியிருக்கிறது
தெய்வத்தோடான என் சமர்
இருதயத்தின் தசையளவைக்குள்
நிகழ்கிறது
அப்போதென் கண்ணீர்த்துளிகள் விலையுயர்ந்தவை….
தெய்வம் பிதற்றும் நீதியை
கண்ணீர்த் துளிகள்
முழுக்கவும் மறுக்கின்றன
நானோ முழக்குகிறேன்
தெய்வத்திற்கு எதிரான சங்கீதத்தை
அப்போது ஒரு மிருகம்
தெய்வத்தின் ஆன்மாவை மேவுகிறது
நான்
மிருகத்தின் ஆன்மாவை மேவுகிறேன்
அக்கணம்
வரலாற்றில் உலகம் தட்டையாகவிருந்தது
என்னும்
எதிர் கடந்த நிகழ்
காலம்

அயக்கம்

2012-01-30T22:46:00.000+05:30

ஒவ்வொரு
முறையும்
பிழையின்றி
தீர்க்கத்தோடே
சுண்டினாலும்
நாணயத்தின் புறங்களிலிருந்து
பூவும் தலையும்
தனித்தனியாக
தெறித்துப் போவதே
சுழன்று இறங்கும்
என் விதியின்
அதி ரகசியமாக
இருக்கிறது।

மதில்

2012-01-28T21:36:00.000+05:30

இப்புறம்
வெளிச்சம்
அப்புறம்
இருட்டு
மதில்
மேல்
தவித்த
மனசு
கண்கள்
மூட

காணாமல்
போச்சு
மதில்.

கடல் நினைவு-1

2012-01-22T13:30:00.000+05:30

என்றோ ஒரு நாள்

பயமூட்டிய அதன் பிரம்மாண்டம்

தசைகளின் ஆழத்தில்

இன்னுமிருக்கிறது

இதுவோ குழந்தையைப் போல

சதாவும்

நினைவின் இடுப்பிலிருந்து

இறங்க மறுக்கிறது

அதன் வசீகரம்

மற்றுமதன் இருட்புறங்களில்

நடமிடும் என் நிழல்

அதனை வகிர்ந்த

வேட்கையின் ராவொன்றில்

அதுவும் நானும்

தம் குழந்தமை மறந்தது

எமக்கொரு ஆறாத்துயர்

அதனில் நான்

கரைத்த குழந்தமை

தன் நிம்மதியை குலைத்துக்கொண்டிருப்பதாய்

இப்போது தூரத்தில் நிற்பவனிடம்

இரைந்து கதறுகிறது

நானோ

வாழ்ந்து தணிதலின் வழியில்

துரோகம் என்றொன்று இல்லை

என்ற நீதியை

இயற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பிம்பங்கள் அழியாத கண்ணாடி

2012-01-07T09:41:00.000+05:30

தினமும் ஓயாமல் புதிய கால்கள் முளைத்துக்கொண்டிருக்கும் வேட்டை மிருகத்தின் கண்களுக்கு காருண்யத்தின் சிறு நிழல்கூட தென்படுவேதேயில்லை.திசைகள் முயங்கிவிட்ட பரப்பில் நாவிலிருந்து சலமாக வெறி ஒழுக அலையும் கானகத்தில் வேறுயிர் ஏதுமில்லை.எதையேனும் தின்றாக வேண்டும்.எதிரில் கிடப்பவையோ கருமை அடர்ந்த பாறைகள்.தீண்டும் நாவில் வெயிலின் வெக்கையை தசை கொப்புளமாக்கிப் பார்க்கையில் மிருகம் எழுப்பும் ஊமைக் குமுறலை பட்சிகள் வினோதம் கொண்டு கேட்கின்றன.

இரவெங்கும் கனவுகள் அர்த்தம் புரியா வண்ணம் வந்துவிடுகின்றன. நள்ளிரவில் விழித்து விடும்போதுதான் விடிகாலை இன்னும் எவ்வளவு தூரமென்று தெரிகிறது.இருளின் வெளிறிய நிறம் படிந்த சுவர்கள் தம்மை திரையாக மாற்றிக்கொள்ளும்போது அங்கே கனவிலிருந்து குதித்த உயிர்கள் பிம்பங்களாக அலையத் துவங்குகின்றது. இப்போதும் சுவரில் திரிந்துகொண்டிருக்கிறது ஒன்று.

இருதயம் முழுக்க துளைகள் விழுந்திருப்பதை தற்செயலாக கண்டுபிடித்தான்.எட்டிப் பார்க்க முயலும்போது தன் ஆழத்தை மறைத்துக்கொண்டு இருளைப் பூசிக்கொண்டு துளைகள் அவனை வெருட்டின.அங்கிருந்து மிக மெலிதாய் கேட்கும் பல வல்லூறுகளின் குரலும் ஒரு சர்ப்பம் நில்லாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கும் சரசரப்பும்.இந்த மிருகமும் ஏதேனும் ஒரு துளையிலிருந்துதான் தப்பித்து தன் கனவிலேறி இப்போது சுவருக்குள் குதித்திருக்குமோவெனத் தோன்றியது.அந்தத் துளைகளை எப்படி அடைப்பதென்று குழப்பமடைந்தவன் எதை எதையோ கொட்டிப்பார்த்தான்.எதற்கும் மசியாமல் துளைகளாகவே அவை இன்னும் இருக்கின்றன.ஏதேனும் ஒரு துளைக்குள் குதித்து தற்கொலை செய்துகொள்ள நினைத்தவன் இருதயத்தின் மேல் புல்வெளியைப் போல் மகிழ்ச்சி நிறைந்திருந்த காலத்தை நினைத்து பின்னகர்ந்து விடுகின்றான்.அங்கே எப்போதும் சலசலத்து ஓடிக்கொண்டிருந்த ஓடையின் நீர்க்கண் எங்கே மறைந்தது? இப்போது உணர முடிவதெல்லாம் துளைகளிலிருந்து பெருஞ்சத்தத்துடன் எழும் வறண்ட காற்றைத்தான்.அதிலிருந்து தூசிகளைப் போல மணற்துகள்கள் வடிகையில் பெரும்பயம் பீடித்தது.அடுத்த முறை ஒட்டகங்கள் கூட வந்து விழக்கூடுமெனத் தோன்றியது.

பற்றவைத்த சிகரெட்டிலிருந்து ஒரு மாயத்தடம் உடலுக்குள் நீண்டது. நிகோடின் தேவதைகள் தமது சிறகுகளில் ஏந்திப்போகும் குறுவெம்மை நரம்புகளுக்குள் குதித்தபோது சாவின் துர் மந்திரங்கள் எதிரொலிக்கும் ஓசை சற்றே தேய்வதாக நம்பினான். நிக்கோடின் தேவதைகள் தம் கண்களிருந்து நீரள்ளி இருதயத்தின் மேல் தெளிக்கையில் அவன் முன்னுணர்ந்த பள்ளங்கள் நிரம்புவது தெரிந்தது.

உடலின் மர்மமான பிரதேசமெல்லாம் உள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதிக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கிறது.மாய நிலத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதி கண்களுக்கு தென்படுவதேயில்ல.நதியில் ஒரு மீனிருந்திருந்தாலவது அதனிடம் கேட்டு சிறு ரகசியம் ஒன்றையாவது கண்டுபிடித்திருப்பான். நதியில் குதித்துவிட்டால் எல்லா மறைபொருளையும் கண்டுவிடலாமென நினைத்தாலும் ஓருயிரும் இல்லாத செவ்வண்ண நதியை காணும்போது ரகசியத்தைக் கண்டும் ஒன்றுமாகப்போவதில்லையென்று நதியின் எதிர்திசையில் நடக்கத் துவங்கி விடுகிறான்.

கபாலமெங்கும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருக்கிறது கூகைகளின் அலறல்.அது பூங்காவனமாக இருந்ததின் தடயங்கள் அழிந்தேவிட்டன.அங்கே ஒலித்துக்கொண்டிருப்பதெல்லாம் பயத்தின், நம்பிக்கையின்மையின் வேட்கையின் ஓலக்குரல்கள்.சாமந்திப் பூவும் அதன் வாசனையும் கபாலத்தில் நிரம்பியிருந்த போது ஒளித்துகிலைப் போல் சுமையற்று இருந்தான். பூக்கள் வாடும்போது படியும் கருமை மறையாமல் தேங்கிவிட்ட நாளிலிருந்து அவை தம்மை விதைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டுவிட்டது.விதைகளோ வெளியேறாமையே துயரமின்மையென்று புலன்களை அறுத்துக்கொண்டுவிட்டன.திசைகளை மறந்துவிட்ட மேகங்களோ எங்கோ வடதிசையில் அலைந்துகொண்டிருக்கின்றது.ஒரு உயிர்ப்பை பெற ஆயிரம் கண்ணிகள் வேண்டியிருக்கையில் அவை பிரபஞ்சத்தின் எதிரெதிர் முனைகளில் தம் தனிமையில் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

கதவைத் திறக்காமல் ஜன்னலின் வழி குதிப்பவன் முன் ஒளி நிறைந்த உலகம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. நகராமல் நின்று வெறிக்கிறான்.வெளியே சிறையாக மாறிவிடும் போது தன் அறையின் நீள அகலம் தன் கால்கள் அளக்கக்கூடிய பரப்பை விட பெரிதாக இருப்பதை அறிந்துகொண்டான்.திரும்பவும் ஜன்னலின் வழியே உள்ளே குதித்தவன் மல்லாக்க படுத்து அறையின் வெண்ணிற மேற்கூரையை வெறிக்கும்போது அங்கே மெல்ல புலப்படுகிறார்கள் சிறகுகளை போல் துகில் அலைவு கொண்ட பெண்கள்.படக்கென்று பக்கவாட்டுச் சுவரை பார்க்க முன்னம் கனவிலிருந்து குதித்த மிருகம் ஒய்யாரமாய் படுத்துக்கொண்டு இவனைப் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிக்கிறது.

திரும்பவும் மேலே பார்க்கிறான. பெண்கள் திரண்டு திரண்டு ஒருத்தி மட்டும் இருக்கிறாள் இப்போது.அவள் இன்னும் கண் திறக்காத சிலையைப் போலிருக்கிறாள்.இரண்டு கைகளையும் அகல விரித்து வா வா வென்று யாசிக்க அவள் மெல்ல கண் திறக்கிறாள்.அது ஒரு பச்சிளங்குழந்தையின் முதல் கண் திறத்தலைப் போலிருக்க திடுக்கிடுகிறான்.உடலின் அங்கங்கள் திமிறி எழுந்து தம்மை விடுவித்துக்கொள்ளும் பிரயத்தினத்திலிருக்கையில் உடலின் கண்ணீராய் அரும்பும் வியர்வை ஒழுகத்துவங்குகிறது.இவன் இன்னும் நாக்குழறலாய் வா வா என்று அழைக்க ஒரு புன்னகையோடு அவள் உடல் மெல்ல மெல்ல மிதந்தவாறே கீழே இறங்கத் துவங்குகிறது.அவளை சுற்றி கூந்தல் முடிகள் ஒவ்வொன்றும் சர்ப்பங்களாய் அலைந்து கொண்டிருந்தன.

உடல் எந்த அசைவுமற்றிருந்தது. அவள் மிக நிதானமாக மிதந்திறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.அவளிடமிருந்து புகையைப் போல் எழும் வசியமூட்டமும் வாசனையை அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான்.அது அவ்வப்போது தன் உடலிலிருந்து எழும் காமத்தின் வீச்சத்திற்கு முற்றிலும் வேறானதாக இருந்தது.அவளின் மினுங்கும் கரு நிறம் ஒரு அதிசயமாக இருந்தது.அவன் கைகளுக்கு எட்டியும் எட்டாமலுமான உயரத்தில் மிதந்துகொண்டே அவனை உற்றுப்பார்த்தாள்.

இவன் கைகளை உயர்த்தி அவளை ஆரத்தழுவ நினைத்தபோது கரங்கள் எழும்ப மறுத்ததன.அசைக்க முடியாத உடலில் அவனது இரு கண்கள் மட்டும் நிலை கொள்ளாமல் இடவலம் அலைந்துகொண்டிருந்தன.அவனது தவிப்பைக் கண்டவள் ஓசையின்றி சிரித்தாள்.

“ நீ விதியின் மாறாத நிகழ்வினால் கட்டப்பட்டிருக்கிறாய். எதைக் கண்டாலும் அதை துய்க்க முடியாமல் துயர்கொள்ள வேண்டுமென்பதும் நள்ளிரவுகளில் பேயைப் போல் அலைய வேண்டுமென்பதும் உன் விதிரேகையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. உன் வேட்கை எரிவது துயரென்றாலும் என்னால் எதுவும் செய்ய இயலாது” .ஏதும் பேசாமல் ஒருகணம் அவளை வெறித்தவன் கண்களில் தேங்கிய விஷம் அவளை நடுக்கமுறச் செய்தது.

“எல்லா குளிரிலிருந்து என்னை காக்கும் உன் ஸ்தனங்களும் எல்லா வெக்கையிலிருந்து என்னைக் காக்கும் உன் யோனியும் இதோ..என் கண்ணெதிரே மலர்ந்து கிடந்தாலும் இப்போது நான் உன்னிடம் யாசிப்பது ஓரே ஒரு முத்தம் மட்டுமே..அதற்கே என் தாபம் எரிகிறது.அவைகளால் என் இருதயத்திற்குள் விழுந்து விட்ட துளைகளை அடைக்க முடியாதென தெரியும்.ஆனால் உன்னுடைய ஒரு முத்தம் என்னை ஆற்றுப்படுத்தி சலனங்களற்ற துறவின் படுக்கை விரிப்பில் குழந்தையைப் போல் கிடத்திவிட முடியும்.தயவு செய்து ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப் போ”

“ஸ்தனங்களின் விலையை விட முத்தங்களின் விலை அதிகம் தோழனே..முத்தங்களின் அரசியல் பற்றி நீ அறிந்துகொள்ள வேண்டும்” சொன்னவளின் கனிந்த பார்வையில் ஒரிழையாக மெல்லிய துயரம் கசிந்தது.அவன் மெளனமாக அவளை பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் மெல்லக் கீழிறிங்கிய அவளின் வலதுகரம் அவனை ஆதுரமாக வருடி மீண்டது.உடலை அசைக்க முயன்றவனின் பிரயத்தனங்களெல்லாம் வீணானது.

மறு நொடிகளில் அவன்பார்த்துக்கொண்டேயிருக்க அவள் உடல் புகையைப் போல் கலைந்தது.மூடித்திறந்த விழிகளுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் நிறம் ஒன்றாகவே இருந்தது.மரணத்திற்கு பிந்தைய கணங்களின் முன் நினைவாக காலம் மாறிவிட மேற்சுவரை பார்த்தான். ஒட்டியிருந்த பல்லியின் தலை மட்டும் கீழ் நீண்டிருந்தது.

....போல் ஆவதில்லை

2011-12-21T21:45:00.000+05:30

நீண்ட
வளித்தடத்தில்
ஒரு பொழுதில்
பனியும்
பின் பொழுதில்
ஒளியும்
இறங்குகின்றன

பனி வந்து பெய்ய
உண்ணும் ஒளி
மறைகிறது

விரல் நுனியில்
ஏந்தினால்

ஒளிக்கீற்று சுடுகின்றது
பனித்துளி குளிர்கின்றது

மேலும்

இலைகளைப் போல் ஆவதில்லை
விரல் நுனிகள்

மேலும்
மேலும்

பனித்துளியைப் போல் ஆவதில்லை
ஒளிக்கீற்று

அது போகும் போது
எனக்கொரு மிட்டாய்
கூட கொடுப்பதில்லை.

கண் நரம்புகளில் விரியும் புலியின் கோடுகள்-புயனஸ் ஏரிஸில் மூன்று நாட்கள்

2011-12-20T20:11:00.000+05:30

தென்னமரிக்காவில் உள்ள உருகுவேயின் தலைநகரான மாண்டிவீடியோவில் பணி புரிய நான் பணியாற்றும் மென்பொருள் நிறுவனத்தால் அனுப்பப்பட்டபோது இரண்டு காரணங்களுக்காக அதை பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.ஒன்று,லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களில் வாசித்திருந்த நிலப்பரப்பு மற்றும் அதன் மனிதர்களை காண்பதற்கான வாய்ப்பாகவும், இரண்டாவது போர்ஹேஸ் பிறந்து வாழ்ந்த அர்ஜெண்டினாவின் தலைநகரான புயனஸ் ஏரிஸ் செல்வதற்கானதாகவும். கிளம்புவதற்கு முன் என்னுடைய பயணத்திட்டத்தில் புயனஸ் ஏரிஸ் மற்றும் பிரேசிலின் ரியோ-டி-ஜெனிரோ இரண்டு நகரங்களும் பிரதானமாக இருந்தன.முடிந்தால் மரியோ வர்கஸ் லோசாவின் பெருவும்.என் சக அலுவலக நண்பர்கள் இருவரோடு இருபத்தாறு மணி நேரமும்,மூன்று கண்டங்களும்,ஒரு பெருங்கடலும் கடந்து பின்னிரவொன்றில் மாண்டிவீடியோ விமான நிலையத்தில் இறங்கியபோதே நான் என்னுடைய கடந்த கால வாழ்விலிருந்து நழுவி வேறொன்றாய் உருமாறிக்கொண்டிருப்பதின் வாசனையை உணர்ந்தேன்.உலகின் கீழ்க்கோடியில் திரிந்தகொண்டிருந்த நான் ஒரே நாளில் புவிப்பரப்பின் தென்கோடியில் நின்றுகொண்டிருப்பதின் விஞ்ஞானம் சார்ந்த சாத்தியமும் ஆகாய மார்க்கத்தில் வழியெங்கும் நான் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் மரணபயமும் X வடிவத்தில் மூளைக்குள் சிக்கியிருந்தன.

என் அலுவலக வேலை எவ்வளவு கடுமையானது என்று எனக்கு முன்னமே தெரிந்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு தினமும் அது கொடுத்த களைப்பு அதீதமானது. நாட்கள் வருவதும் போவதும் தெரியவேயில்லை. நானோ வார இறுதிகளில் மென்மையாக பொழுதைப் போக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.என் களைப்பின் பொருட்டு பயணத்திட்டத்திலிருந்து பெரு நீங்கியது.பிறகு மெல்ல ரியோ-டி-ஜெனிரோவும் நீங்கியது.அது மிகச்சரியாக பிப்ரவரியில் லத்தீன் அமெரிக்காவெங்கும் கார்னிவல் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரம்.ஆனால் அப்பொழுது என் அலுவல் சிக்கல்கள் கொடுத்த தொழில்சார்ந்த அயற்சியால் நான் வேறு எதையும் யோசிக்க முடியாதவனாக இருந்தேன்.எடுத்துச்சென்றிருந்த வண்ணதாசனின் புத்தகங்களினாலும் போர்ஹேஸ் கவிதைகளாலும் இலக்கிய பிரக்ஞையை தக்கவைத்துக் கொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தேன். மே மாத இறுதியில் இந்தியா திரும்புவதாக திட்டமிட்டிருந்த நான், நிமிர்ந்து பார்த்த போது எப்ரல் மாத இறுதியிலிருந்தேன்.என் பயணரேகையில் போர்ஹேஸின் புயனஸ் ஏரிஸ் அழிவதில்லை என்று எனக்கு நானே உரக்கக்கூவிக்கொண்டு பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகளை ஆரம்பித்தேன்.

நான் வைத்திருந்த உருகுவே விசாவின் மூலம் லத்தீன் அமெரிக்காவின் எந்த தேசத்திற்கும் எளிதாக செல்லமுடியும்.செய்யவேண்டியதெல்லாம் அந்தந்த தேசங்களின் தூதரகத்திற்கு சென்று விண்ணப்பத்தோடு கடவுச்சீட்டு மற்றும் பயணத்திட்டத்தை (தங்குமிடம்,போக்குவரத்து விவரங்கள் போன்றவை) சமர்ப்பித்தால் மூன்று நாட்களில் விசா கிடைத்துவிடும்.உருகுவே என்பது வரலாறு மற்றும் கலாச்சார ரீதியாக அர்ஜெண்டினாவின் நீட்சிதான்.உருவேயிலிருந்து புயனஸ் ஏரிஸ் செல்ல மூன்று விதமான மார்க்கங்கள் இருக்கின்றன.விமானம்,தரைவழி மற்றும் படகுப்போக்குவரத்து.இவற்றில் என் பயணத்திட்டம் ferry என்ற வகையில் வரும் பெரிய பயணிகள் படகில் செல்வதாக இருந்தது.படகு வழியாக செல்லவேண்டுமென்றால் மாண்டிவீடியோவிலிருந்து இரண்டரை மணி நேர தூரத்தில் இருக்கும் போர்த்துகீசிய கலாசார பாதிப்புள்ள நகரமான கொலோனியாவிற்கு சென்று அங்கேயிருந்து படகு வழியாக புயனஸ் ஏரிஸிற்கு ஐம்பது நிமிட பயணம்.இந்த படகுசேவையை கொலோனியா எக்ஸ்பிரஸ்,புக்கேபூஸ் என்ற நிறுவனங்கள் வழங்குகின்றன.நான் கொலோனியா எக்ஸ்பிரஸில் செல்வதாக முடிவெடுத்திருந்தேன்.இப்போது என்னிடம் மூன்று வாரங்கள் இருந்தன.மே இறுதியில் இந்தியா திரும்புவது உறுதியாகி அதற்கான விமான பயணசீட்டுகளும் உறுதியாகி இருந்தன.

மே பதினொன்றாம் தேதி கொலோனியா எக்ஸ்பிரஸ் நிறுவனத்திற்கு சென்று விசாரித்தேன்.(துரதிரஷ்டவசமாக)அங்கே அரைகுறையாக ஆங்கிலம் பேசும் ஒரு இளைஞன் வெவ்வேறு விதமான பயணத்திட்டங்களை விளக்கினான்.மே 20,21,22 ஆகிய மூன்று நாட்களுக்கு மொத்தம் 163 அமெரிக்க டாலர்கள்.இதில் போக்குவரத்து செலவு,தங்குமிடம் மற்றும் இரண்டு நாட்களுக்கான காலை உணவு அடங்கும்.பல முறை என் பயணதேதி மற்றும் தேவைகளை விளக்கிய பின் 50 டாலர்களை முன்பணமாக செலுத்த அந்த இளைஞன் எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்துகொண்டு அர்ஜெண்டினா தூதரகத்திற்கு ஒரு கடிதம் கொடுத்தான்.ஒரு மணி நேரம் அவனிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசிக்களைத்திருந்த நான் அதை வாங்கி புரட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.மறு நாள் அர்ஜெண்டினா தூதரகத்தில் விண்ணப்பத்தை சமர்ப்பிக்கும்போதுதான் அதில் அவன் என் பயணத்தேதியாக மே 15 ஐ குறிப்பிட்டிருப்பதை கவனித்தேன்.எனக்கு சந்தேகமாக இருந்தாலும் என் இந்திய மனம் அதை சமாதானப்படுத்த விண்ணபத்தையும் கடவுச்சீட்டையும் கொடுத்துவிட்டு திரும்பினேன்.வியாழனன்று நான் திரும்ப தூதரகத்திற்குச் சென்றபோது என் கடவுச்சீட்டில் முத்திரை இடப்பட்டு தயாராக இருந்தது.கடவுச்சீட்டை வாங்கிக்கொண்ட பின்பும் கூட எனக்கு உருகுவேயர்களின் மன இயல்பு தெரிந்திருந்ததால் அந்த இளைஞனை தொலைபேசியில் அழைத்து விசாரிக்கலாமென்று நினைத்த்தாலும் நான் செய்யவில்லை.மறு நாள் வெள்ளியன்று என் பயணத்திட்ட்த்தை உறுதிப்படுத்தச் செல்லுகையில் அவன் என் பயணத்திட்டம் முழுவதையும் அந்த வாரத்திற்கு பதிவு செய்திருந்து ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தான்.பின் நிகழ்ந்த வாக்குவாதத்தில் அந்த இளைஞன் என்னை மறுபடியும் அர்ஜெண்டினா தூதரகத்திற்கு சென்று அவன் கொடுத்த கடிதத்தின் நகலை வாங்கி வரச்சொன்னான்.தவறு தன்னுடையதென்றால் முன்பணத்தை திருப்பி தருவதாகவும் இல்லையென்றால் நிறுவன விதிகளின்படி தன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்று கூறிக்கொண்டிருந்தான்.மிகுந்த சலிப்போடு ஒரு மால்பெரோவை பற்றவைத்துக்கொண்டு மெல்லிய பதட்டத்தோடு யோசித்தேன்.அடுத்த வாரம் நான் இந்தியா திரும்பவேண்டும்.இருப்பதோ இந்த ஒரு வார இறுதிதான்.இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டு புயனஸ் ஏரிஸ் செல்லாமல் இந்தியா திரும்புவதை மனம் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.பிறகு அவனிடம் இந்த பயணத்திட்டத்தை அப்படியே விட்டுவிட்டு நான் புதிதாக ஒன்றை பதிவுசெய்ய முடியுமாவென்று கேட்க அவன் ஒப்புக்கொண்டான்.ஆனால் பிரச்சனை இப்போது பழைய பயணத்திட்டத்தில் விடுதிகள் எதுவுமில்லை.இருப்பதோ முன்னூறு டாலர் பயணத்திட்டம்தான்.எனக்கோ தூரத்தில் போர்ஹேஸின் கனவுப்புலிகள் வா வா என்பது போல் உறுமிக்கொண்டிருந்தன.

மே 20 காலை பத்தரை மணிக்கு கொலோனியாவை அடைந்து,அங்கிருந்து ரியோ டி லா பிளாஸா நதியின் வழியே படகுப்பயணம்.உருகுவேக்கும் அர்ஜெண்டினாவிற்குமிடையே இருக்கும் இந்த நதியோடுதான் அட்லாண்டிக் ம்காசமுத்திரம் கலக்கிறது. நான் இதை அட்லாண்டிக் மகாசமுத்திரமாகவே மனதில் கொண்டேன்.போர்ஹேஸ் இந்த நதியின் அலைகள் குதிரை பழுப்பு வண்ணம் கொண்டதாக சொல்கிறார்.பிரயாண தூரம் முக்கால்வாசிக்கு அந்த அலைகளையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன்.முதன் முதலாக நீர்வழிப்பயணம். பயத்தைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள உலகெங்கும் வாழ்ந்த கடற்கொள்ளையர்களை நினைத்துக்கொண்டேன். நாற்பது நிமிட பயணத்திற்குப் பின் தூரத்தில் பனிமூட்டத்தினிடையே போர்ஹேஸின் புயனஸ் ஏரிஸ் துலங்கத் தொடங்கியது.அவர் புயனஸ் ஏரிஸை காற்றைப்போல் நீரைப்போல் தொடக்கமும் முடிவுமற்ற ஒன்றாக தனக்கு தோன்றுவதாக குறிப்பிடுகிறார்.அவர் தன் வாழ்நாள் முழுக்க எழுதியதில் ஒரு நூறு கவிதைகளை தவிர நான் பெரிதாக எதையும் வாசித்ததில்லை. இருந்தாலும் மானுடம் தன் மெய்மை மற்றும் அறிவுசார் தேடலில் உச்சங்களை கண்டடைந்தபின் உலகெங்கும் எழுதப்படப்போகும் இலக்கியத்தைத்தான் போர்ஹேஸ் கடந்த நூற்றாண்டிலேயே எழுதினார் என்று தோன்றுகிறது.மேலும் அந்தகத்தின் வழியே அவர் கண்டது ஒரு மாபெரும் தரிசனம்.

முதல் நாள் சிட்டி டூர் எனப்படும் நகரச் சுற்றுலாவிற்கு பதிவு செய்திருந்தேன்.போர்ஹேஸ் வாழ்ந்த நகரின் தென்பகுதியான பலெர்மோவில் கால் நடையாக சுற்றுவது மற்றும் டாங்கோ நடனம் காண்பது என்பதைத் தவிர மற்ற இரண்டு நாட்களுக்கு என்னிடம் குறிப்பிட்ட திட்டம் என்று எதுவுமில்லை.விடுதியின் கறுப்பு சூட் அணிந்திருந்த வரவேற்பாளர்கள் நன்றாக ஆங்கிலம் பேசினார்கள். வரவேற்பரையில் உச்சஸ்தாயில் பாடப்பட்ட ஓபரா பாடலொன்று மெலிதாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. லத்தீன் அமெரிக்கர்களின் இசைவேட்கை அலாதியானது.காலையிலிருந்து எதுவும் உண்டிராத எனக்கு வீதியின் முனையிலிருந்து உணவு விடுதியில் பீட்ஸா மட்டுமே உண்ணக்கூடியதாக இருந்தது.திரும்பி அறைக்கு வருகையில் வரவேற்பாளர்களிடம் டாங்கோ நடனம் காண எது சிறந்த இடம் என்று விசாரிக்க, நான் விரும்பினால் டாங்கோ நடனம் முதன் முதலாக பிறந்த நதியோரத்தில் இருக்கும், இன்னும் முழுக்கவும் கலை வடிவத்திலேயே நிகழ்த்தப்படும் மாடரோ டாங்கோவில் மறுநாளுக்கு பதிவு செய்வதாக கூறினார்கள்.அவர்களிடம் பதிவு செய்ய கேட்டுக்கொண்டேன்.

மதியம் மூன்று மணிக்கு துவங்கிய சிட்டி டூருக்கு என்னை அழைத்துச்செல்ல ஒரு அழகிய இளம் வழிகாட்டி வந்தாள்.அவள், என் தந்தையாரின் பெயரை என் பெயராக அதிலும் உச்சரிப்பு சரியாக வராமல் பாதியாக விளிப்பதைக் கேட்க எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.ஒரு வட்டவடிவமான சிவப்பு நிற ஸ்டிக்கரை என் ஜெர்கினில் ஒட்டினாள்.எதற்கு என்று நான் கேட்க பேருந்து மூன்று இடங்களில் நிற்குமென்றும் அப்போது பயணிகள் வெகுதூரம் பேருந்திலிருந்து வெகுதூரம் சென்றுவிட்டால் அவர்களை அடையாளம் காண்பதற்கு இது உதவும் என்றும் கூறினாள். நான் எப்படியென்று கேட்கவில்லை.அர்ஜெண்டினாவிற்கு வர எது பிரதான காரணம் என்று கேட்க நான் “போர்ஹேஸ்” என்க அவள் என்னை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்.என் தாய்மொழி எதுவென்றும் அதுவே அந்த நாட்டு மக்கள் எல்லோராலும் பேசப்படுகிறதா என்று கேட்டாள்.நான் அவளுக்கு இந்தியாவின் மும்மொழிக் கொள்கை பற்றி விளக்கினேன்.என்னோடு மேலும் வெவ்வேறு தேசங்களிலிருந்து சுமார் முப்பதிற்கும் மேற்பட்ட பயணிகளை ஒவ்வொருவராக ஏற்றிக்கொண்டு பேருந்து புறப்பட அவள் நகரத்தின் வரலாறு மற்றும் அந்தந்த இடத்தின் சிறப்புகளை ஸ்பானிஷ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் விளக்கினாள்.நான் பாதி நேரம் அதை கவனிக்கவேயில்லை.புயனஸ் ஏரிஸின் கட்டிடக்கலையிலும் சாலைகளில் போய்க்கொண்டிருந்த ஸ்பானிய பேரழகிகளின் வனப்பிலும் லயித்திருந்தேன்.புயனஸ் ஏரிஸின் கட்டிடங்கள் அபரிமிதமான ரசனை கொண்ட கலைமனங்களின் சாட்சியாக இருக்கின்றன.

மூன்று மணிக்குத் துவங்கிய பயணம் ஆறு மணியளவில் முடிந்தது.இதில் முக்கியமாக புயனஸ் ஏரிஸ் பலகலைக்கழகம்,உலகின் மிகப்பெரிய அவென்யூவான 9 டி அவெனிதா ஜீலை,ஒப்லிஸ்கோ நினைவுச்சின்னம்,தியோட்டர் கொலோன்,அர்ஜெண்டினா நாடாளுமன்றம்,ஜப்பானிய பூங்கா,ரஷ்யன் ஆர்தடாக்ஸ் சர்ச்,சான் மார்ட்டின் சதுக்கம்,ப்ளோரலிஸ் ஜெனிரஸியா,கால்பந்து மைதானம்,கேமிண்டோ ஆகிய பகுதிகளின் வழியாகச் சென்று ஒவ்வொரு பயணிகளையும் அவர்கள் தங்குமிடத்திற்கு அருகில் இறக்கி விடுவதோடு முடிந்தது.இது எனக்கு ஒரு கலவையான அனுபவமாக இருந்தது.இதில் என்னைக் கவர்ந்தது அர்ஜெண்டிய கலைஞரான எட்வர்டோ பெர்னாண்டோ கேட்டலனோ உருவாக்கிய பளோரலிஸ் ஜெனர்சியா(Floralis Genercia).தாமரை வடிவலிருக்கும் இச்சின்னம் சூரிய ஒளியில் இயங்குவது.அதாவது ஒவ்வொரு காலையில் சூரியன் உதிக்கும்போது விரியத்துவங்கி அந்தி நேரத்தில் மூடிக்கொள்ளும் வகையில் ஆறு மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களில் அமைக்பட்டது. நான் சென்றிருந்தபோது ஏதோ கோளாறின் காரணமாக பல நாட்களாக இயங்காமலிருப்பதாக வழிகாட்டி சொன்னாள்.ஒரு பயணி, நல்லவேளையாக அது விரிந்த நிலையில் பழுதுபட்டிருக்கிறது என்று சொல்ல பேருந்தினுள் மெல்லிய சிரிப்பலை எழுந்தது.இன்னொன்று கேமிண்டோ என்ற முழுக்க தகரத்தால் அமைக்கப்பட்ட வீடுகளையும் கடைகளையும் கொண்ட தெரு.அங்கே பலவிதமான கைவினைப்பொருட்கள்,ஓவியங்கள் கிடைக்கின்றன. நான் ”சே”வின் ஒரு போர்ட்ரெயிட்டின் விலை கேட்டேன்..பேருந்து அங்கே சென்றடையும்போதே இது பாதுகாப்பற்ற பகுதியென்றும் ஆறுமணிக்கு மேலே காவலர்கள் கிளம்பிவிடுவார்கள் என்றும் பதினைந்து இருபது நிமிடங்களில் திரும்பச்சொன்னார்கள்.சுமார் நூறு மீட்டர் நீளம் கொண்ட இந்தத் தெருவில் நான் நிஜ லத்தீன் அமெரிக்காவை தரிசித்தேன்.கருங்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட தெருவில் நிறைய தெரு ஓவியர்கள் ஓவியங்கள் வரைந்துகொண்டும் விற்றுக்கொண்டுமிருந்தார்கள். நான் ஒரு ஓவியத்தை பார்த்து நிமிர்கையில் ஒரு தகரவீட்டின் மேலே பழுப்பு நிறப்பூனையொன்று குதித்துப்போனது.அந்தத் தெருவில் குறுக்கும் மறுக்கும் சட்டை அணிவிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய நாய்க்குட்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.தகரவீட்டின் பால்கனியில் கறுப்பு நிற உடையணிந்த இரு வனப்பான பெண்கள் சோம்பலாய் புகைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் மெலிதாக புன்னகைத்துக்கொண்டேன்.அந்தத் தெருவின் நடுவில் முன்பு ரயில் போய்க்கொண்டிருந்ததிற்கு அடையாளமாய் ஒரு நீண்ட தண்டவாளம் தேய்ந்துகொண்டிருந்தது.கறுப்பு நிற சீருடையணிந்த இரு காவலர்கள் கிளம்பத் தயாரகிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அறைக்குத் திரும்பிய நான் பக்கத்தில் ஏதேனும் புத்தகக்கடைகள் இருக்கிறதாவென்று தேடத்துவங்கினேன்.ஆனால் அத்தனையும் ஸ்பானிஷ் புத்தகங்கள்.ஒரு சில இரண்டாந்தர ஆங்கில நாவலகள்.அவ்வளவே..மூன்றாவது கடையில் மட்டும் முக்கியமானதாக தோன்றும் சில ஆங்கிலபுத்தகங்கள் இருந்தன. நான் நிக்கோஸ் கசண்டகிஸின் சுயசரிதையும் கீழைத்தேய பாலியல் கலாசாரம் பற்றிய ஒரு புத்தகமும் வாங்கினேன்।

மறுநாள் காலை ஒன்பது மணியளவில் போர்ஹேஸின் கவிதைத்தொகுப்பை எடுத்துக்கொண்டு கால்நடையாக கிளம்பினேன்.என் கையிலிருந்த நகரத்தின் வரைபடம் மிக உதவியாக இருந்தது.முதலில் சென்ற பேலஸ் ஆப் காங்கிரஸ் கட்டிடத்தின் வெளிறிய கோபுரப் பச்சை மிக வசீகரமானதாக இருக்க எங்கெங்கும் புறாக்கள் தாவிக்கொண்டிருந்தன.கட்டிடத்திற்கு முன்னாலிருந்த நினைவுச்சின்னத்தை ஒட்டிய இடத்தில் ஒரு குடும்பம் கறுப்புத் தார்ப்பாயினால் கூடமைத்து தங்கியிருந்தது.அங்கேயிருந்து 9 டி அவெனிதா ஜீலையில் நடக்கத் துவங்கினேன்.அவ்வளவு விஸ்தாரமான உலகின் மிகப்பெரிய அவென்யூ ஆறு வழிச்சாலையாக இருந்த்து.ஒப்லிஸ்கோவை பக்கத்திலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.தியோட்டர் கொலொனின் பிரம்மாண்டத்தை தரிசித்தேன்.பல தெருக்களின் வழியே சுற்றிச் சுற்றி சான் மார்டின் சதுக்கம் வந்து சேர்ந்து அங்கே போர்ஹேஸின் “San martin copy book” கவிதைகளை சிலவற்றை அமர்ந்து வாசித்தேன்.நான் சென்றிருந்தபோது சான் மார்ட்டின் சதுக்கத்தில் புயனஸ் ஏரிஸ் கலாச்சார நிகழ்வின் ஒரு பகுதியாக யுனெஸ்கோ உதவியுடன் மார்த்தா மின்ஜுன் என்ற அர்ஜெண்டின கலைஞர் சுமார் முப்பதாயிரம் புத்தகங்களைக்கொண்டு வடிவமைத்திருந்த “புத்தகங்களின் பேபல் கோபுரம்”(Tower of Babel of Books”) கண்டு பெரும் கிளர்ச்சியடைந்தேன்.இன்னொரு புறத்தில் ஒரு இசை நிகழச்சிக்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்தார்கள்.கறுப்பு வண்ண சூட் அணிந்த ஐரோப்பிய இசைக்குழு மேடையேறிக்கொண்டிருந்தது.சூரியன் உச்சிக்கேறிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் அந்தக்குழு பீதோவன் மற்றும் மொசார்ட்டின் சிம்பொனிகளை மிக அற்புதமாக வாசிக்க எனக்கு புயனஸ் ஏரிஸில் இந்த இரண்டையும் கண்டு கேட்க ஆசிர்வதித்த என் படைப்புத்தேவதையை மானசீகமாக தொழுதேன்.இசைக்குழுவில் இருந்த இரண்டு பேரழகிகள் கண்கள் மூடி வயலினிசைத்தது இசையின் பெளதீக வடிவமாக தோன்றியது.

சான் மார்ட்டின் சதுக்கத்திலிருந்து பலர்மொவிற்கு செல்ல திட்டமிட்டிருந்தேன்.வழியில் பல பின் தெருக்களிலும் லிபர்டாடர் சாலையிலும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு அலைந்தேன்.தொடர்ச்சியாய் நடந்ததால் கால்வலியும் பசியும் கூடிய போது என் காமெராவில் பேட்டரியும் தீர்ந்துவிட்டிருந்தது. அறைக்குத் திரும்பி கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு செல்லாலமென்று முடிவெடுத்து டாக்ஸி பிடித்து விடுதிக்குத் திரும்பியபோது இன்றிரவு டாங்கோ காட்சி உறுதிப்படுத்தப்பட்டுவிட்டதாகவும் இரவு எட்டு மணி அளவிற்கு விடுதிக்கு திரும்பிவிடும்படியும் வரவேற்பாளர் கூறினார்.அறைக்கு வந்து மிகுந்த களைப்போடு வரைபடத்தை விரித்துக்கொண்டு யோசித்தேன்.அன்றைக்கு மாலை போர்ஹேஸ் பிறந்த இடமான டுக்குமன் தெருவிற்கும்,அவர் கவிதையாய் எழுதிய “ரிகோல்டா கல்லறை” க்கும் செல்வதாகவும் மறு நாள் முழுக்க பலர்மோவின் உட்தெருக்களில் சுற்ற வேண்டுமென்றும் முடிவெடுத்துக்கொண்டேன்.மாலை நான்கு மணிக்கு மறுபடியும் 9 டி அவெனிதா ஜீலையைக் கடந்து டுக்குமன் தெருவில் நடந்தேன்.அந்தக் குறுகலான தெருவில் நான் குறித்து வைத்திருந்த எண்ணிற்கு முன்னும் பின்னும் எண்ணுள்ள கட்டிடங்கள் இருந்தன.ஆனால் குறிப்பிட்ட அந்த எண்ணைக் காணவில்லை.இருந்தாலும் நிச்சயமாக அந்தக் கட்டிடம் இருந்த இடத்தில்தான் போர்ஹேஸ் பிறந்திருக்கவேண்டும் என்று உள்ளுணர்விற்குத் தோன்றியது.வழியில் நிறுத்தி கடந்த ஒருவரிடம் விசாரிக்க முயற்சிக்கும்போது அவருக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்திருக்கவில்லை.சிறிது நேரம் அந்த இடத்தில் சுற்றிவிட்டு வரைபடத்தில் ரிகோல்டா கல்லறைத்தோட்டம் இருக்கும் இடத்தைக் குறித்துக்கொண்டு நடக்கத்துவங்கிய நான் வழி தப்பி திரும்பவும் சான் மார்ட்டின் சதுக்கத்திற்கே வந்திருந்தேன்.பிறகு அங்கேயிருந்து ஒரு டாக்ஸி பிடித்து ரிகோல்டா போய்சேர்ந்தேன்.ரிகோல்டா ஒரு மேடான புல்வெளி.அங்கே பிலார் தேவாலயமும் அதை ஒட்டி ரிகோல்டா கல்லறை தோட்டமும் இருக்கின்றன.தரைப்பரப்பிலிருந்து குன்றுக்கு ஏறும் நடைபாதையில் ஒரு நூறடி உயரத்திற்கு வளைந்து வளைந்து கைவினை பொருட்கள் விற்கும் சந்தைகள் இருபுறமுமிருந்தன. உருகுவேயிலும் இதைக் கவனித்திருக்கிறேன்.”ஃபெரியா” என்று ஸ்பானிஷ் மொழியில் அழைக்கும்படும் இந்த வாரச்சந்தைகள் அநேகமாக லத்தீன் அமெரிக்காவும் ஒரு பொதுவான கலாச்சாரமாக இருகக்கூடும்.இங்கே நிறைய பாசிமணிகள்,கைவினைப் பொருட்கள்,சே,போர்ஹேஸ் போன்ற லத்தீன் அமெரிக்க ஆளுமைகளின் படம் அச்சிட்ட டி-சர்ட்கள் எனப் பலவிதமாய் மாலை மின்னொளியில் ஒளிர்ந்தன.பக்கத்தில் சரிவான புல்வெளியில் ஆண்களும் பெண்களும் படுத்துக்கொண்டும் அமர்ந்துகொண்டும் புகைத்துக்கொண்டுமிருந்தார்கள். நான் மேலே ஏறும்போது புல்வெளியின் மையத்தில் இசைத்துக்கொண்டிருந்த தெருப்பாடகர்களின் பாடலுக்கு மக்கள் கைதட்டி வாழ்த்து தெரிவித்தார்கள்.

அது செம்மேகம் படர்ந்திருந்த அந்தி நேரம்.ரிகோல்டா கல்லறைத்தோட்டம் மாலை ஐந்து மணிக்கே மூடப்பட்டுவிட்டதால் பக்கத்திலிருந்த 1700 களில் கட்டப்பட்ட பிலார் தேவாலயத்திற்குள் நுழைந்தேன்.முழுக்கவும் பளிங்கினால் அமைக்கப்பட்ட இந்த ஆலயத்தில் நீலவண்ணப் பிண்ணனியில் பீடத்தில் அன்னை மேரி தேவபாலனோடு ஒளிர்ந்தாள்.சில வயோதிகர்கள் மெளனமாய் பிரார்த்திக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் என் கேமராவில் ப்ளாசை அணைத்துவிட்டு சில புகைப்படங்கள் எடுத்தேன்.வெளியே ரிகோல்டா கல்லறைச்சுவரின் ஓரமாக இரண்டு இளைஞர்கள் மின்னிசைக்கருவிகள் கொண்டு இசைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.மனதை உருக்கிய அந்த இசையை கேட்டுக்கொண்டே நான் இரண்டு சிகரெட்டுகள் புகைத்தேன்.இனம்புரியா ஒரு நிறைவை அவர்கள் வாசித்த இசைக்கோர்வை ஊட்டியது.பின் ஆலயத்தின் எதிரிலிருந்த புத்தக கடைக்குள் நுழைந்தேன்.கடைக்குள் நுழைந்தவுடன் போர்ஹேஸின் மொத்த ஆக்கங்கள் ஸ்பானிஷ் மூலத்தில் அற்புதமான வடிவமைப்போடு அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.லத்தீன் அமெரிக்க ஒவியங்கள் குறித்த சில ஆங்கிலப் புத்தகங்களையும் காணமுடிந்தது. நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ரிகோல்டாவில் கழிக்க விரும்பினேன்.ஆனால் டாங்கோ நடனம் காணச்செல்ல வேண்டியிருந்ததால் அறைக்கு வேகமாக திரும்பத்துவங்கினேன்.

எனக்கு போய்வர டாக்ஸி வசதியையும் டாங்கோ தியேட்டர் நிறுவனத்தினரே ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.மாடரோ டாங்கோ என்ற அந்த டாங்கோ தியேட்டர் ”போர்ட் மாடரோ” என்ற இடத்தில் நதியோரமாக அமைந்திருக்கிறது.பல்வேறு தேசங்களிலிருந்து இரண்டு நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் அர்ஜெண்டினாவிற்கு குடிபெயர்ந்தவர்கள் இந்த இடத்தில்தான் வந்திறங்கியிருக்கிறார்கள்.மேலும் வெவ்வேறு கலாச்சார பிண்ணனியுள்ள மக்கள் தங்களிடையேயான உணர்வு பரிமாற்றத்திற்கான தனித்த கலை வடிவமாக இதை கண்டடைந்திருக்கிறார்கள்.டாங்கோ நடனம் யுனெஸ்கோவால் உலக கலாச்சார சின்னங்களில் ஒன்றாக 2009 ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கே இரவு உணவோடு டாங்கோ காட்சி மற்றும் டாங்கோ காட்சி மட்டும் என இரண்டு விதமான கட்டண வகுப்புகள் இருக்கின்றன.நான் இரண்டாவதிற்கு பதிவு செய்திருந்தேன். சுமார் முன்னூறு பேர் அமரக்கூடிய அரங்கம் முழுக்க நிறைந்திருந்தது.வெவ்வேறு விதமான உணவின் வாசனை கமழந்தது.வட்ட வடிவ அரங்கத்தின் மையத்தில் மேடையும் அதன் வலப்பக்கம் இசைக்கலைஞர்களுக்கான ஒரு மாடமுமிருந்தது.பணியாளன் கொண்டு வந்து கொடுத்திருந்த சிவப்பு ஒயினை உறிஞ்சிகொண்டு அரையிருளில் இருந்த அரங்கத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.கொஞ்ச நேரத்தில் டாங்கோ நடனத்தின் வரலாறு பற்றிய ஒரு திரைச்சுருளை ஒளிபரப்பி முடிக்க சட்டென்று அரங்கத்தின் ஓரத்தில் பாட்டில்கள் உடைபடும் சத்தமும்,இரண்டு மனிதர்களின் துவந்த யுத்த குரல்களும் கேட்டு மொத்த அரங்கமும் அங்கே திரும்பிய நேரத்தில் மேடையும், இசைக்கலைஞர்கள் அமர்ந்திருந்த மாடமும் ஒளியூட்டப்பட்டு அறிமுகப்படலம் துவங்கியது.முழுக்க ஸ்பானிஷ் மொழியில் இருந்ததால் எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை.இந்த டாங்கோ நடனம் கதைவடிவில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.ஆனால் வெகு அற்புதமான நடனம்.உலகெங்கும் நடனத்தின் மொழி ஒன்றே என்பதால் வெகு எளிதாக நடனத்தில் ஒன்ற முடிந்தது.துள்ளும்,வளையும்,அதிரும் நான்கு ஜோடி கால்களின் களியாட்டத்தோடு எனக்கு Black Swan திரைப்படத்தில் நடாலியா போர்ட்மெனின் கறுப்பு அன்ன நடனமும் நினைவிற்கு வந்து கலவையான உணர்வெழுச்சி கொண்டேன்.நள்ளிரவு ஒரு மணியளவில் அவர்களுடைய வாகனத்திலேயே என்னை விடுதிக்கு திருப்பி அனுப்பி வைத்தார்கள்।

மறுநாள் காலை முதலே மேகமூட்டமாக இருந்தது.நான் விடுதிக்குப் பக்கமிருந்தே ஒரு டாக்ஸி பிடித்து பலர்மோவில் இருக்கும் “ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹேஸ்” தெருவுக்கு போகச்சொன்னேன்.சில நிமிடங்களில் மழை வலுத்துப் பெய்யத் தொடங்கியது.பலர்மோவில் இறங்கும்போது மழை தணிந்து மெல்லிய தூறலாக இருந்தது.சாலை ஓரத்தில் இருந்த கைகாட்டியில் எண்ணை பார்த்துக்கொண்டு நடந்தேன்.அது முழுக்கவும் குடியிருப்பு பகுதிதான். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த 2135 என்ற எண்ணுள்ள இடத்தைக் கண்டதும் எனக்கு உடல் மெல்ல விதிர்த்தது.அங்கேதான் போர்ஹேஸ் என்ற சிறுவன் தன் இரண்டாம் வயதிலிருந்து பதினான்காம் வயதுவரை வசித்திருக்கிறார். நடமாட்டமற்ற ஞாயிறு காலை தெருவில் நான் ஆளற்ற வீட்டிற்குள் அலையும் பூனையைப்போல் அலைந்துகொண்டு அந்தச் சுவர்களை தடவுவதும் வெவ்வேறு கோணங்களில் புகைப்படம் எடுப்பதுமாய் இருந்தேன்.சுவற்றில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு சிறிய குறிப்பில் போர்ஹேஸ் இந்த வீட்டில் 1901 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1914 ம் ஆண்டு வரை வாழ்ந்த தகவல் இருக்கிறது.இப்போது அதுவொரு சிகையலங்கார கடையாக இருக்கிறது. நான் அந்த வீட்டின் முன்னால் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள விரும்பி யாரேனும் வருகிறார்களா என்று தேடினேன்.வெகுநேரத்திற்கு பின் ஒரு ஜப்பானிய முகமுள்ள பெண் என்னைக் கடந்துபோக நான் தயக்கமாக அழைத்து புகைப்படம் எடுக்கமுடியுமாவென்று கேட்டேன்.சுவற்றைப் பார்த்த அந்தப் பெண் மெல்ல சிரித்துக்கொண்டு இலக்கியம் மற்றும் போர்ஹேஸை பிடிக்குமா என்று கேட்டாள்.ஆம் என்று சொன்னேன்.ஒன்று போதும் என்று சொன்னவனிடம் வற்புறுத்தி நான்கைந்து கோணங்களில் புகைப்படம் எடுத்துக்கொடுத்தவள் நான் எந்த தேசத்தவன் என்றும் புயனஸ் ஏரிஸ் பிடித்திருக்கிறதா என்றும் கேட்டாள்.என் பயணத்தை நன்றாக அனுபவிக்கும்படி வாழ்த்துச் சொல்லிவிட்டு சிரித்த படியே நடந்தாள்.எனக்கு அவள் ஜப்பானிய முகத்திலிருந்து மரியா கொடாமாவின் ஞாபகம் வந்தது.கொஞ்ச நேரம் நான் அந்தப்பகுதியை சுற்றி வந்துவிட்டு அதே சாலையிலிருந்து அவெனிதா இத்தாலியா சதுக்கம் நோக்கி நடந்தேன்.அவெனிதா இத்தாலியாவில் உள்ள பொட்டானிகல் கார்டன் வெகு அமைதியாக இருந்தது.அங்கே இருக்கும் “Roman Wolf” என்ற சிற்பத்தின் நகல் மிக முக்கியமானது.அங்கிருந்த ஒரு சிறிய குளத்தில் ஒரு தாமரை மிக மெலிதாக மொக்கு விரியும் அற்புதக்காட்சியை கண்டேன். அங்கேயிருந்த புல்வெளியில் ஒரு கறுப்பு பூனை எனக்கு முதுகு காட்டிப் படுத்திருந்தது

பொட்டானிகல் கார்டனுக்குக் கீழே போர்ஹேஸ் சிறுவனாக பலமுறை போயிருந்த மிருகக்காட்சி சாலை இருக்கிறது.உள்ளே நுழைந்ததும் இடப்பக்கம் ஒரு குளமிருக்கிறது.குளத்தை ஒட்டி போர்ஹேஸைப் பற்றியும் அவரது புலிகளைப் பற்றியும் ஒரு நினைவுக்குறிப்பு ஐந்தடி உயரத்தில் போர்ஹேஸ் மற்றும் ஒரு வரிப்புலியின் புகைப்படங்களோடு இருக்கிறது.சுமார் முப்பது ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள அந்த மிருகக்காட்சி சாலையில் நான் புலி இருக்கும் இடத்தை தேடி வேகமாக நகர்ந்தேன்.அங்கே சில வெள்ளைப்புலிகள் ஒரு கூண்டிலிம் உடலில் புள்ளிகள் கொண்ட புலியொன்று தனித்த விஸ்தாரமான கூண்டுக்குள்ளு இருந்தன.போர்ஹேஸ் தனக்கு உடலில் புள்ளிகள் கொண்டவற்றை விட வரிகள் கொண்ட புலிகளே விருப்பானவை என்று “My last Tiger” கவிதையில் எழுதுகிறார்.புலிகளை பார்த்தபின் சம்பிரதாயமாக அந்த மிருகக்காட்சி சாலையை பார்த்துவிட்டு திரும்புகையில் எனக்கு கூண்டுகளுக்கு வெளியே பயத்தோடு புலிகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பத்து வயதுச் சிறுவன் நினைவிற்கு வந்தான்.வெளியே வந்தவன் மிருகக்காட்சி சாலையை ஒட்டி நீண்ட அவெனிதா செர்மியாண்டோ சாலையில் நடக்கத் துவங்கினேன்.அதன் முனையில் சிற்பி அகஸ்டினால் அமைக்கப்பட்ட உலகப்புகழ்பெற்ற ஸ்பானியர்களின் நினைவுச்சின்னம் இருக்கிறது.அதன் முனையில் லிபர்டாடர் சாலை வந்து முடிகிறது.

நான் லிபர்டாடர் சாலையில் நடக்கத்துவங்கினேன்.இது முழுக்கவும் ஒரு நீண்ட திறந்தவெளி தோட்டம் கொண்ட பகுதி.மேகக்கருமை கூடிக்கொண்டிருந்த நன்பகலில் அதன் புல்வெளியும் மரங்களும் பசுமையை கருக்கொண்டிருந்தன. கொஞ்ச தூரம் கடந்த பின் அதன் ஓரத்தில் காந்தியின் சிலையொன்று இருந்தது.நான் காந்தியை வெறித்துக்கொண்டிருப்பதை கண்ட நடைப்பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்த ஒருவர் அவராகவே என்னிடமிருந்த கேமராவை வாங்கி காந்தியோடு என்னைப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொடுத்தார்.அவர் போனபின்னர் கொஞ்ச நேரம் காந்தியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.உருகுவேயில் நான் வசித்த கடற்கரைப் பகுதியில் காந்தி சிலையாகவும் தெருவின் பெயராகவும் இருக்கிறார்.மேலும் கொஞ்ச தூரம் நடந்தபோது ஜப்பானிய பூங்கா வந்தது.இன்னும் ரிகோல்டா கல்லறையை பார்க்கப் போகவேண்டியிருப்பதால் நான் உள்ளே செல்லவில்லை.பிறகு நேராக மால்பா மியூசியத்திற்கு நடந்தேன்.இது லத்தீன் அமெரிக்காவின் மிக முக்கியமான நவீன கலையின் அருங்காட்சியகம்.அங்கே அர்ஜெண்டினா கலைஞர்களின் மிக முக்கியமான நவீன சிற்பங்களும் கலைவடிவங்களும் இருக்கின்றன.பாப்லோ பிக்காஸோ,ப்ரீடா காலோ மற்றிம் டியகோ ரோமாரியோ போன்றோரின் ஒவியங்கள் மற்றும் பல பிரெஞ்ச் ஓவியர்களின் பென்சில் ஓவியங்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.அங்கேயிருந்த புத்தகக்கடையில் கிடைக்கும் ஓவியம் மற்றும் கலை பற்றிய பல்வேறு உன்னத புத்தகங்களைத் தொடுவதற்கே நடுக்கமாக இருந்தது.

மால்பாவிலிருந்து வெளியே வரும்போது என் மனம் பித்தேறியிருந்தது.எந்தக் கணத்திலும் மழை பொழியக்கூடும் என்று தோன்றியது.நான் மதிய உணவை முடித்துக்கொள்ள நினைக்கும்போது ஒரு உணவுவிடுதியை கண்டேன்.லிபர்ட்டாடர் சாலையை நன்றாக பார்க்கும் வகையில் கண்ணாடிச் சுவரோரம் அமர்ந்துகொண்டேன்.வெளியே மழை வலுத்துப் பெய்யத்துவங்கியது.அந்த மழை நேரத்தில் மிகச்சுவையாக சமைக்கபட்ட கோழியிறைச்சியை அதற்கு இணக்கமான பானத்தோடு உண்ணும்போது உணவிற்குள் கொஞ்சம் மழையையும் கலந்துகொண்டேன்.அக்கணங்கள் என் வாழ்வின் உன்னத கணங்கள் மாறியிருந்தது.என் மனம் முழுக்க போர்ஹேசும் லத்தீன் அமெரிக்க கலைஞர்களின் புத்தொளி பாய்ந்திருந்தது.மழை மெல்லிய தூறலாக மாறியபோது வெளியே வந்து நடந்தபோது நான் உல்லாசத்தில் தமிழில் எனக்கு நானே வாய்விட்டுப் பேசிக்கொண்டு மெல்லிய நடனத்தோடு நடந்தேன்.என் நண்பர்களின் பெயரை,என் பிரியத்துகுரிய தமிழ் படைப்பாளிகளின் பெயரை உரக்கக்கூவி இந்தக் கணத்தில் என் கண்கள் என்னுடையது மட்டுமல்ல உங்களுடையதும் தான் என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.அவ்வளவு பெரிய சாலையில் ஆட்களே இல்லாதது என் பித்து மனோ நிலைக்கு இணக்கமாக இருந்தது.நான் மறுபடியும் ஒரு முறை மின்சாரத் தாமரை மற்றும் பல்கலைக்கழக கட்டிடத்தைக் கடந்து ரிகோல்டா குன்றுக்கு வந்தேன்.நேற்று மாலை வண்ணமயமாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த பெரியா இப்போது காலியாகிக்கொண்டிருந்தது.மழைத்தூறல் அந்தப் பிரதேசத்திற்கு வேறொரு சோபையை கொடுத்திருந்த அந்த மூன்று மணி மதியம்,மாலை ஆறு மணியைப் போல் காட்சியளித்தது. நான் ரிகோல்டா கல்லறைத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தேன்.அங்கிருந்த ஒவ்வொன்றும் தனித்த கல்லறைகள் அல்ல..கல்லறை வீடுகள்.பளிங்குக்கல்லால் எழுப்ப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வெவ்வேறு விதமான சிற்பங்கள்.கலை வேலைப்பாடுகள்.மூன்று ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் ரிகோல்டா கல்லறைத்தோட்டத்தின் வீதிகள்,அதிலிருந்து பிரியும் சந்துகள் எல்லாம் துயரார்ந்த ஒரு அமைதியை,மரணம் பற்றிய கலவையான எண்ணங்களை கொடுத்தன.உள்ளடங்கிய சந்தொன்றிக்குள் சென்று போர்ஹேஸின் “Recolta Cemetry” கவிதையை நடுங்கும் குரலில் வாசிக்கத்துவங்கினேன்.ஒரு கல்லறை வீட்டைப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தால் அடுத்த கல்லறைவீடு முன்னதை மறக்க வைத்தது.என்னால் எதையும் யோசிக்கவே முடியவில்லை.நான் ரிகோல்டாவிலும் ஒரு கறுப்பு பூனையை பார்த்தேன்.இந்த நகரத்தில் நான் கண்ட மூன்று பூனைகளும் எனக்கு எதை உணர்த்த முனைகின்றன என்று என்னால் இனம் காண முடியவில்லை.மிகச்சரியாக ரிகோல்டா கல்லறையிலிருந்து வெளியே வருகையில் என் கேமரவில் பேட்டரி அணைந்து இந்த நகரத்தில் என்னுடைய பயணம் முடிவடைந்தததை குறியீடாக்கியது.வெளியே வந்தவன் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு பார்க்கும்போது கல்லறைத் தோட்டத்தின் சுற்றுச்சுவரை ஒட்டிய சிமெண்ட் நாற்காலியில் ஒரு பெண் ஒரு ஆணின் கழுத்தில் முகம் புதைத்து கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டிருந்தாள்..எனக்கு “Souls dispersed into other souls” என்ற போர்ஹேஸின் ரிகோல்டா சிமெட்டரி கவிதை வரிகள் நினைவிற்கு வந்தன.

ஒரு வாசகனுக்கு போர்ஹேஸின் கண் நரம்புகளாய் விரிந்திருக்கும் இந்த நகரத்தில் நான் கண்டது ஒரு சிறிய இழை மட்டுமே.சொல்லப்போனால் ஒன்றையுமே அறிந்துகொள்ள வில்லை என்றுகூட தோன்றியது.வெவ்வேறு வரலாற்றுப் பிண்ணனியும் காரணங்களும் கொண்ட இந்த நகரத்தின் நினைவுச்சின்னங்கள்,உலகமயமாக்கல் உருவாக்கும் கண்ணாடி கட்டிடங்களாக இல்லாமல் புராணீகத்தின் சாயல் படிந்த இதன் புராதன கட்டிடங்கள்,அன்று பெய்த மழை,போர்ஹேஸின் கனவுப்புலிகள், நகரெங்கும் பரவிக்கிடக்கும் கலைஞர்களின் படைப்புகள் எல்லாமே வாழ்தலின் பதட்டத்தை கொஞ்சம் தணித்தன.ஸ்பானிய மொழி தெரிந்திருந்தால் இந்த நகரத்தின் ஆழத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கண்டிருக்கக்கூடும்.ஆனால் அது அவ்வளவு முக்கியமல்ல என்றே தோன்றுகிறது.ஒரு சிறுவனைப்போல் இந்த நகரத்தில் தனியே திரிந்த மூன்று நாட்களில் நான் என்னுள் சிருஷ்டி கொண்ட நகரம் ஒரு புராணீகமாய் படிந்துவிட்டது.எனக்கு இருந்த ஒரே மனவருத்தம் ஹீலியோ கொர்த்தாசரை வாசிக்காமல் இருந்ததுதான்.போர்ஹேஸின் புயனஸ் ஏரிஸ் என்பதில் கொஞ்சம் கொர்த்தசாரின் புயனஸ் ஏரிஸிம் இருப்பதாக தோன்றுகிறது.

ஞாயிறு மாலை திரும்பவும் அதே படகில் அதே நாற்காலியை தேடி அமர்ந்தேன்.இருட்டிவிட்ட அந்தக் கணத்தில் வெளியே பரவியிருந்த கருமைக்கு கீழே அப்போதும் ரியோ டி பிளாசாவின் அலைகள் பழுப்பு வண்ணத்தில்தான் இருந்தன.அக்கணங்களில் நான் உறங்கவுமில்லை,விழித்திருக்கவுமில்லை.அதற்கு இடைப்பட்ட ஒரு நூலிழைப்பாதையில் ஒரு புலியின் கோடுகளை தடவிக்கொண்டிருந்தேன்.

நன்றி- நீட்சி சிற்றிதழ்

ஆசிரியர்:

பாலைநிலவன்,

neechi@yahoo.com

காலத்தின் பச்சோந்தி

2011-12-15T22:06:00.000+05:30

நிலந் தழுவி

விளையாடும்

முதுவேனிற்கால

நிழலுக்குள்

இலைகளோடு

வெளி இணைத்து

உடல் விரித்த

தருவின்

சிறு மஞ்சற்

பூக்கள்

தாங்கும்

கிளை நடுவே

உரு

மெல்ல கொள்ளும்

பச்சோந்தியை

பார்க்க

அது

அசையாமலேயே

கூதிர்காலத்திற்குள்

போய்க்கொண்டிருக்கிறது

பரிசு

2011-12-11T10:03:00.000+05:30

எப்போதும் பயணத்திலிருக்கும்
நண்பனின் மகளுக்கு
அவன் ஊரிலில்லாத
நாளில் வரும்
ஆறாவது பிறந்த நாளை
சின்னதாய் கொண்டாடும்
கருக்கல் மாலையில்
சிரிப்பாக நிரம்பி
தளும்புகிறாள் குழந்தை
யாவரும் பரிசுகளோடு வந்திருக்கையில்
வழியின்றி
வலியோடும் வெறுங்கையோடும் போய்விட்டவன்
பிரியத்தை எப்படி செலவின்றி
பரிசாக மாற்றுவதென்று குழம்புகையில்
எனக்கென்ன வாங்கினாயென்று
கேட்கும் அவள் கன்னத்தில்
ஒரு முத்தம் வைத்து
இதுதானென்றான்...
அசங்காமல் அதை கையிலெடுத்தோடி
அறிவியல் புத்தகத்தின்
நடுப்பக்க மயிற்தோகைக்குள்
வைத்துவிட்டுச் சிரித்தவளின்
புன்னகையில் பெருகிய நதிக்குள்
அவன் வெகு சந்தோஷமாய்
ஒரு கூழாங்கல்லாய் மாறிப்போனான்

கதை

2011-12-11T09:57:00.000+05:30

வண்ண சித்திரப்படங்கள் நிறைந்த
புத்தகம் காட்டி
கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்
குழந்தைக்கு

அவள் கண்வெளியில்
கதையொரு உலகமாய் விரிகையில்
பாத்திரங்களின் பெயர்களுக்கு
பழகி விட்டிருந்தாள்

பக்கங்கள் புரள
கதையின் உயிர்ச்சரடை பிடித்துவிட்டவள்
வெகு எளிதில் திறந்தாள்
யூகங்களின் கதவுகளை

உச்சமாய்
தன்னையும் என்னையும்
கதாபாத்திரங்களாய் நுழைத்தாள்

உக்கிர வாள்சண்டையில்
கொடிய தானியேல்
என் கரங்களை வெட்டுகையில்
பயத்தில் அழத்துவங்கியவளை தேற்ற
வெளிவர வேண்டியதாயிற்று இருவரும்

அவள் உறங்கிவிட்ட பின்
கதைக்குள் நுழைந்தவன்
வாளை பொறுக்கிக்கொண்டு
நடக்கத் துவங்கினேன்
தானியேலை தேடி

பயத்தின் சகடம்

2011-12-11T09:52:00.000+05:30

பயத்தின் சகடம்
ஓயாது உருளும்
மனங்கொண்டவனின் வெளியில்
நம்பிக்கையின்மையின் பூதங்கள்
பசியோடு அலைந்து கொண்டிருந்தன

இரவின் துர்க்கனவுகளில்
விரியும் நிலத்தில்
ஓயாது பொழியும் வெயிலருந்தி
அடரும் நஞ்சொடு
நாகம் காத்துக்கொண்டேயிருந்தது அவனுக்காக

திசைகளின் கதவுகளை
இழுத்துப் பூட்டிக்கொண்டவன்
வெளியைச் சுருக்கி
கூரையாக்கிக் கொண்டவன்
பகலின் திரியில்
இருட்டை ஏற்றிக்கொண்டவன்
கதவிடுக்கு நூலாம்படையாய்
ஒளிய விழைபவன்

தாழா புழுக்கத்தில்
திசைகள் தகர்த்துப் பாய்ந்தான்

காலத்தின் ரசவாதம்-அவனைத்தான்
காவல் தெய்வமாக்கியது

வனத்தின் இடையே

2011-12-11T09:48:00.000+05:30

வனத்தின் இடையே-தன்
வாழ்வின் துக்கத்தை
இசைத்துப் போகிறதொரு பறவை

பட்டுப்போன மரங்களின்
மொட்டைக் கிளைகளில்
நெளிகிறது வெயில்

சருகுகள் நொறுங்குகின்றன
அரவத்தின் ஊர்தலுக்கு

கண்கள் பூத்துப்போயின
பச்சையாயொரு தளிர் தேடி

ஓடை ஓடிய தாரைகளில்
ஒளிர்கின்றன கூழாங்கற்கள்

நீலவானில் கலைகிறதொரு
வெள்ளை மேகம்

கதறல் மிதக்கும் வெளி

2011-12-10T12:13:00.001+05:30

கதறல் மிதக்கும் வெளி
பழைய நாட்களின் குளிர்மையில்
தேக்கியிருக்கிறது ஜீவிதம்

சொற்களின் மூலம்
ஆயுதம் செய்யப்பழகிவிட்டவர்கள்
ரகசியமாய் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
வேட்டையாடுதல் பற்றிய குறிப்புகளை

காலமாகிவிட்ட
நீதிக்கதை தேவதைகளின் பிணங்கள்
அழுகிக்கொண்டிருக்கின்றன
குழந்தைகளின் கனவில்

செத்துக் கொண்டிருப்பவனின்
ஆபரணங்களை திருடுபவனுக்கு
காத்திருக்கின்றன முத்தங்கள்

இலையுதிர்கால காட்டைப்போல்
காலம் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது

எந்த வலிவுமில்லாத
இவன் செய்யத்தக்கது
இனியேதுமில்லை
மிச்சமிருக்கும் மதுவோடு
வடக்கிருத்தல் தவிர

கணிதம்

2011-12-10T12:08:00.000+05:30

கணிதம் வியாபித்த உறவுகள்
லாபமீட்ட வெறிகொண்டலைய
வெளியெங்கும் தூசிப்படலமாய்
சூத்திரங்கள் மிதக்கின்றன

சொற்களின் இடையில்
கணிதக்குறிகள்
புன்னகையாய் தழும்புகின்றன

எல்லாமே வகுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன
எண்களால்

மாயச்சரடாய்
காற்றையும் திசைகளையும்
சூழ்ந்திருக்கிறது முடிவிலி

எப்போதும் தன் கணக்கில்
பூஜ்யத்தை மட்டும்
விடையாய் பெறுபவன்
அதன் வளையத்திற்குள்
அலைந்து கொண்டிருக்கிறான்
வெளியேற முடியாத
எலிக்குட்டியாய்

கணங்களில்

2011-12-10T12:00:00.000+05:30

கணங்களில்
மரணத்திற்கு அருகாமையிலிருப்பவனின்
சீற்றம் போல்
இத்தனிமை உக்கிரங்கொண்ட பொழுதில்
விட்டங்களில் புலப்பட்டன
சில நிழல்களின் முதுகுகள்

சிறுதுளி ஒளிகாவது ஆவலாய்
ஜன்னல் திறந்தவனை வெறித்தது
நட்சத்திரங்களால் கழுவப்படாத இருள்

புறத்தை இழுத்துப் போர்த்தியேனும்
தப்பலாமென்று கதவிழுக்கையில்
ஏழெட்டுப் பூட்டுகளை விட்டுப்போயிருந்தாள்
தனிமையின் துர்தேவதை

நிழல்கள் கீழே குதித்துவிடுமுன்
இறுதிப்பற்றுதலாய் துணைக்கழைத்தது
உன் இசையை மட்டுமே

வெளியேறுதல் மறந்தேன்
வெளி உள்ளேற

நீ பேசவியலாத

2011-12-10T11:39:00.000+05:30

நீ பேசவியலாத
சொற்களின் திரவமாய்
வழியுமிந்த கண்ணீரின்
இருமை கூடிய ஆழக்கசப்பு
நாவில் படர்கிறது

அதன் பெருந்துயரில்
நிகழ்கணம் நம்பிக்கையற்றதாக
ஊசலாடுகிறது

அதன் வெம்மை
என் சமநிலை கனிகளை
அழுக வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது

கரைந்தொழுகும்
உன் முகமூடிகளின் துர்நாற்றமோ
சகிக்க முடியாததாகவிருக்கிறது

யாவற்றையும் விட
உன்னையொரு குழந்தையாய்
எதிர்கொண்டதின் அதிர்வை
இந்தப் புளிப்பேறிய மதுக்கோப்பை
உற்றுப் பார்ப்பதுதான் பயமாயிருக்கிறது

சலனமற்று

2011-12-10T10:23:00.000+05:30

சலனமற்றுக் கிடக்கிறது
உப்புக்கடல்

துணுக்களவு மேகமுமின்றி
நீளமாய் கனல்கிறது வானம்

தீராத விடாயில்
திசையெங்கும் வாய்விரித்து
தவிக்கிறது வேர்

கொடியில் வழியும் நிணத்தை
சுமக்கும் காற்று
எரித்தழிக்கிறது வண்ணத்துப்பூச்சிகளை

இன்று மாலை
உதிர்ந்துவிடப் போகும்
ஒற்றைப்பூவில் மட்டும்
குளிர்ந்து கிடக்கிறது
துளியளவு தேன்.

பாழை அடைகாப்பவன்

2011-12-10T10:16:00.000+05:30

பாழை அடைகாப்பவன்
நீ

நிரம்பி வழியும்
உன் சூனியவெளி
ஒளிச்சிதறலை வெறுக்கிறது

நீ
எரியூட்டிக்கொண்ட நம்பிக்கைகளின்
சாம்பல் புழுதி படிந்த
உன் சொற்கள்
புனிதங்களை கல்லாலடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன

தவறவிட்ட
அவ்வொற்றைக்கணம்
நினைவுகளுக்குள்
ஆழம்போன முள்ளாய் கடுக்கிறது

குழையும் அந்தி மட்டும்
சற்றே உன்னில்
நிச்சலனத்தை விசிறுகிறது

அடர் இருளின்
பெரு மெளனம்
உன் ஓலங்களை
எதிரொலிப்பற்று விழுங்கும்
பின்னிரவில்
யாதுமற்ற வெறுமையிடம்
யாசிக்கையில்
இரவு உன்னிடமிருந்து
எல்லாவற்றையும் களவாடிப் போகிறது

இரண்டு புறாக்கள் மற்றுமொரு பருந்து

2011-12-09T08:41:00.000+05:30

எதிர் வீட்டில்
மூன்றாவது தளத்தின்
வெளிறிய இருளடர்ந்த
பால்கனியில்
பொருத்தப்பட்ட ஓவியமென ஒருகணமும்
தத்தி நடைபழகும் புறாவென
மறுகணமும் அவளிருந்தாள்

விளக்கணைக்கப்பட்ட
அறையுள்ளிருந்து
பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனுக்கு
மேற்கசிந்த மஞ்சள் ஒளியில்
அவள் முகம் சுடர்வதாகவே தோன்றியது

புலன் பெண்டுலம்
காதலுக்கும் காமத்துக்கும்
இடையோடிய நொடியில்
மூடப்பட்டிருந்த ஜன்னலை
கேள்விக்குறியாய்
தொட்டு நீண்டதவள் பார்வை

கண்ணாடி ஜன்னலை
வழுக்கிக் கடந்து
தோள் வந்தமர்ந்தன
இரண்டு புறாக்கள்
மற்றுமொரு பருந்து

கோப்பையின் சிறகுகள்

2011-12-09T08:39:00.000+05:30

சலனமற்ற கரும்பாறையாய்
உறைந்த இவ்விரவில்
விளிம்பில் நுரைத்திருக்கும்
மதுக்கோப்பைக்குள்
மிதக்கும் கடலை
ஓர் உன்னத துய்ப்பாளனாய்
விழுங்குகிறேன்

சூடேறும் செவிநுனிகளை கிழித்தவாறு
கிளம்பி பறக்கின்றன
ஓராயிரம் பறவைகள்

கடைசித் துளியையும்
கடந்த கணத்தில்
விரிந்த வெளியில்-அவையென்னை
வீசி விளையாடுகையில்
முடிவிலா தரிசனங்களை
கண்டு மயங்கியவன்
விடிகாலையில் விழிக்கையில் கிடந்தேன்
சிறகுக் குவியலனிடையே

பால்யத்தின் அமுதத் தாரைகள்

2011-12-09T08:38:00.000+05:30

பால்யத்தின் அமுதத் தாரைகள்
வற்றியபோது
எல்லா கனவுகளும்
செல்லரித்துப் போயின

இயலாமையின் மாயக்கரங்கள்
செவியதிர அறைந்துகொண்டிருக்கின்றன.

வெப்பமிகு இரவுகளில்
துயரம்
சுவர்ப்பல்லியின் இருப்பாய்
தன்னைக் காட்டுகிறது.

கனவின் பூக்களை
முந்தைய புயல் பிய்த்தெறிந்தது.
இன்றைய புயல்
வேர்களை களவாட
நாளைய புயல் காத்திருக்கிறது
விதைகளை தின்ன

பூட்டப்படாத கூண்டுகளினுள்ளிருக்கும்
சிறகற்ற பறவைகள்
இடைவிடாத போதனைகளால்
எனக்கான அழைப்பை விடுக்கின்றன.

விரிந்த வெளியை
ஒரு கணம் வெறித்து
உதிர்க்கத் துவங்கினேன்
நானுமென் சிறகுகளை

என் மிருகம் பற்றிய குறிப்புகள்

2011-12-09T08:37:00.000+05:30

உள்ளொரு மிருகம் வளர்த்தேன்
கூரிய நகங்களோடும்
குரூரம் மிக்கதாயும்

புகழுரைத்தவன் பாதங்களில்
வருட வைத்தேன்
என் மிருகத்தின் நாவை

பின்னால் இகழ்பவரிடம் காட்டினேன்
இடுக்குகளில் சதைத்துணுக்கு படிந்த
அதன் கூரிய பற்களை

வீழ்த்த நினைத்தவர்
கழுத்தைக் குதற
ஏவினேன் என் மிருகத்தை

அவ்வப்போது வேண்டுமென்றே
என் மிருகம் அவிழ்த்து
சுற்றம் பயமுறுத்தினேன்

மெல்ல தன் வலிமை
கண்டு கொண்ட
என் மிருகத்திற்கு
இப்பொழுதெல்லாம் தேவையாயிருக்கிறது
என் குருதியும்

கானலை உமிழும்

2011-12-09T08:36:00.000+05:30

கானலை உமிழும் பாலையில்
நீ பின்னுமுன்
பாடலை இசைத்துக்கொண்டிருந்தாய்

அது
குளிர்மை பற்றியன்றி
கானலின் வெம்மை பற்றியதாகவிருந்தது
இன்னுமெனக்கு பெருமகிழ்ச்சி

வெயிலின் தேவதைகள்
புகை வடிவில்
உன் பாடலை
ஆலிங்கனம் செய்ய
இன்னும் மெருகேறித் ததும்புகிறது
உன் குரல்.

கள்வெறியில்
கானலை இறைத்தாடுமென்
துணுக்குறலெல்லாம்
நாம் கடந்துவிட்டபின்
கிழக்கிருக்கும்
இப்பகல் நிலவின்
முன்னிரவு பற்றிய துயரங்களே..